Geluid is trilling. Toch ervaren we niet elke trilling op dezelfde manier. Sommige klanken voelen onrustig, scherp of fragmentarisch, terwijl andere juist een gevoel van rust, ruimte of verbondenheid oproepen. Wat bepaalt deze ervaring? En waarom ervaren wij bepaalde vormen van harmonie als mooi of kalmerend? Door middel van cymatische experimenten — waarbij geluidstrillingen zichtbaar worden gemaakt in water — wil ik onderzoeken hoe verschillende soorten klank zich vertalen naar vorm.

Harmonische trillingen blijken vaak symmetrische, stabiele patronen te genereren, terwijl onregelmatige of dissonante klanken eerder leiden tot turbulentie en fragmentatie. Dit roept de vraag op of er een relatie bestaat tussen de manier waarop wij geluid ervaren in het lichaam en de manier waarop dezelfde trillingen zich organiseren in vloeibare materie zoals water.

Daarnaast zal ik werken met walviszang. Walvissen communiceren via langgerekte, resonante klanken die zich door water verplaatsen en een complexe, gelaagde structuur hebben. Deze geluiden bieden een interessant referentiepunt voor het onderzoeken van harmonie in een context waarin geluid en water direct met elkaar verbonden zijn.In deze eerste fase zal ik mij verdiepen in literatuur uit de psychoakoestiek, neurowetenschap van muziek, cymatica en bio-akoestiek.

Deze theoretische verkenning dient niet om een sluitend wetenschappelijk kader te vormen, maar om het onderzoek te voeden en de verschillende perspectieven — perceptie, lichaam en vorm — met elkaar in dialoog te brengen.< “Through Their Eyes” written for and premiered by Kronos Quartet at Tivoli Vredenburg 2025.